Psychoanalyzing Karinthy

Many Hungarian intellectuals of the early 20th century were influenced by psychoanalysis, Frigyes Karinthy included. He incorporated psychological themes in his serious and parodic works. Karinthy was a humorist, but the reviewer of this book seems to be lacking in that department. In the reviewer's "professional" estimation Karinthy is judged to have been even prior to the brain tumor "of an extremely psychopathic disposition with morbid hyperexcitability." This diagnosis is itself hilarious.

Review: A Journey Round my Skull by E. J. (1940), International Journal of Psycho-Analysis, 21: 246-247.

This much advertised book is written in a sensational way about a sensational theme. It describes how the author, an Hungarian man of letters, gradually became aware of having a cerebral tumour, and his mental experiences during a long and dangerous operation without an anæsthetic. The experience is certainly remarkable and poignant enough to make a description of it by a really observant man one of great interest. In the present case, however, the patient appears already to have been of an extremely psychopathic disposition with morbid hyperexcitability. The mental experiences he describes, therefore, are only in part direct responses to the remarkable current situation, being in large part made up of fears, resentments, and blindnesses arising from characteristics of his own personality. These extraneous features impair the interest inherent in the description of the experiences, but on the other hand, they furnish material of interest for any psychologist whose attention is specially aroused by the story.

William Auld: "En Barko Senpilota" (4)

William Auld, En Barko Senpilota: Plena Originala Poemaro, redaktis Aldo de’ Giorgi. Pizo: Edistudio, 1987. 874 p.

Komence de ĉi tiu antologio estas proksimume 120 paĝoj da enkondukoj. Mi jam pritraktis la Enkondukon de Aldo de’ Giorgi.

En Amble kun William Auld Juan Régulo Pérez emfazas kaj longe diskutas ateismon, kiun li dividas kun Auld. Li ankaŭ resumas sian historion de esperantisteco kaj kiel the poezio de Kvaropo instigis lian aprecon de Esperanto kiel seriozan kulturlingvon kaj liberigilon de la homa spirito. Li citas diversajn filozofojn, artistojn, kaj verkistojn, ekz. Markso, Heidegger, Kandinsky.

Edwin de Kock en La poeto William Auld trovas, ke la jardeko 1952-1961 estas la plej kreiva periodo de la verkaro de Auld, kiam Auld estis juna. La plej gravaj postmilitaj esperantistaj poetoj produktis pli multe da originalaj verkoj ol la plej gravaj poetoj de la antaŭmilita periodo. Auld en Kvaropo fakte ekzempligas kaj daŭrigas la antaŭan parnasismon. De Kock sekve kritikas tiun fenomenon, kiu havas ankaŭ aliajn nomojn, ekz. mikrostilo. Li traktas supozatajn mankojn de poemoj de Auld kiuj ekzempligas mikrostilon.

De Kock taksas "Deklaracio"n malpoezio, sed li aprobas aliajn politikajn kaj kontraŭreligiajn poemojn de Auld.

De Kock analizas la strukturon, poeziajn rimedojn, kaj enhavon de La Infana Raso. Tradiciaj kaj modernismaj trajtoj bone kunekzistas. Li asertas ankaŭ, ke la angla lingvo multe influis Esperantan literaturon. De Kock malkontentas, ke la ideoj de Auld ofte ne poeziiĝis. Aldone, de Kock malaprobas pritrakton de kristanismo kaj la tro altan takson de politeismo fare de Auld. Tamen, de Kock trovas aliloke vere poezie validajn esprimojn kontraŭreligiajn.

De Kock atentigas en poemaro Unufingraj Melodioj unue pri "La 'arto poetika' de W. Auld", en kiu Auld emfazas la intelektan dimension de poetiko. De Kock ne tute konsentas. Alie, De Kock detaligas eksperimentajn formojn uzitajn de Auld, kelkfoje mise, De Kock asertas. Sed plej majstra el la tuta verkaro estas "Konĉerto por unu fingro kaj orkestro".

De Kock trovas Humorojn grava kaj bedaŭrinde subtaksata. La menciitaj difektoj plejparte malaperis. De Kock notas referencojn al Biblio kaj klasikaj (grekromaj) kaj Shakespeare-aj fontoj. Li atentigas pri uzado de teknikaj kaj sentespirmaj vortoj kaj interjekcioj. Enhave, elstaras la sinteno al seksaj rilatoj, aldone al la melankolio.

De Kock recenzas Rimleteroj kaj El Unu Verda Vivo. Post Humoroj mankas io poezie atentinda.

(Daŭrigote)

Recenzoj de Joseph Skibell

Beletra Almanako, N-ro 13, Februaro 2012 (6-a jaro)

Aldone al intervjuo kun Joseph Skibell, enestas en ĉi tiu numero du recenzoj de A Curable Romantic [Kuracebla Romantikulo], fare de:

Anna Löwenstein (137-141);

Esther Schor, el la angla tradukis Brian Moon (141-146).

Mi jam blogis pri la originala anglalingva recenzo de Schor, kiu aperis en:

The Crooked Heart by Esther Schor; review of A Curable Romantic by Joseph Skibell; The New Republic online review, September 10, 2010.

Löwenstein taksas la ĉefrolulon Jakob Sammelsohn "epopea senspinulo"kaj la romanon "tre juda libro." Skibell montras D-ron Zamenhof el ne-ŝablona perspektivo. Skibell tro detaligas pri la aferoj de la Esperanto-movado, kiel eble ne taŭgas por neesperantista legontaro. Sekvas kelkaj aliaj kritikoj.

Schor diras:

Temas pri energi-riĉa, senbrida enscenigo, same vaste kiel la apetitoj de ĝia protagonisto - la postmoderna juda romano kiel kunkirlaĵo de ĝenroj: jida folklora rakonto, edukado de la sentoj, freŭda kazostudo, erotika konfesaĵo, utopia parabolo, ĉio envolvita en "alternativa historio" pri emancipiĝo de la judoj, kiun hantas la figuro de Dreyfus kaj ebriigas la sorĉaj plezuroj de la lingvo Esperanto.

Sekvas detala resumo kaj pritrakto. Apud la fino ŝi diras:

Lukács fame aljuĝis al Walter Scott la meriton inventi la modernan historian romanon. La geniaĵo de Scott estis, ke li lokis ajnulon meze en la historio kaj uzis lin (aŭ ŝin) por refrakti la potencojn de reĝoj kaj reĝinoj, tiranoj kaj popolamasoj. Sed en la eksterordinara romano de Joseph Skibell, eĉ la ŝajna ajnulo ne estas apudstaranto en la historio.

Do jen kelkaj tentaĵoj al legado de ĉi tiuj recenzoj.

Intervjuo kun Joseph Skibell

Mi jam blogis kelkfoje pri la anglalingva romano A Curable Romantic [Kuracebla Romantikulo] de Joseph Skibell. Jen aperas intervjuo kun li, tradukita en Esperanto, en:

Beletra Almanako, N-ro 13, Februaro 2012 (6-a jaro) (p. 166-171)

István Ertl intervjuas pri la spertoj de Skibell lernante kaj esplorante Esperanton kaj ĝian movadon prepare al la romano. Tiurilate Skibell vojaĝis kaj konsultis esperantologojn. Li ankaŭ eltrovis la Ido-movadon. Li esploris kaj eĉ ĉerpis el Esperanta beletro. Li eĉ tradukis al la angla la Sekretajn Sonetojn de Peter Peneter por adapto al muzika komponaĵo, sed tiu projekto ne plenumiĝis. Ertl trovas ironion en la uzo de Zamenhof en nacilingva fikcio kaj la supriza relativa foresto de Zamenhof en la originala fikcio de Esperanto.

Skibell diskutas sian perspektivon pri ĉefroluloj Zamenhof, Freud, kaj rabeno Kalonymus Kalman Shapira: Ŝapira sintezas la malajn perspektivojn de Zamenhof kaj Freud.

Paradokse, Skibell ne konsideras sin "juda verkisto." Ankaŭ okazas interŝanĝoj pri ebla filmo de la romano, de preseraroj, kaj de aperoj de artefaritaj lingvoj en nacilingva fikcio. La originala anglalingva intervjuo enhavas kelkajn esperantlingvajn frazojn fare de Skibell.

Jen retligaj referencoj el la teksto:

Loneliness and the Novel, Jewish Book Council Blog, June 6, 2011

Joseph Skibell, Writers Read blog, October 11, 2010

Bibliography for A Curable Romantic 

Joseph Skibell's "A Curable Romantic", November 4, 2010

Nu, la tuta ĉi tiu numero de Beletra Almanako estas alloga, do aĉetu se vi povas.

Joseph Skibell accepts prize, gives speech

Jen akcepto de premio de la Juda Libro-Konsilaro kun parolado de premiita verkisto Joseph Skibell:

Loneliness and the Novel, Jewish Book Council Blog, June 6, 2011.

"Joseph Skibell, 2011 Sami Rohr Prize Choice Award recipient and author of A Curable Romantic, shares his remarks from the 2011 Sami Rohr Priza Gala."

Joseph Skibell discusses "A Curable Romantic": the Jewish experience, Freud, Esperanto

An Interview With Novelist Joseph Skibell by Benyamin Cohen, The Huffington Post, October 19, 2010.

Skibell discusses religion, the Jewish experience, and the writing of his third novel.

I really loved writing it, but in terms of complexity it was beyond anything I'd done before. It's like a bar bet: write a novel about Sigmund Freud, Esperanto, and the Warsaw Ghetto — oh, and throw a dybbuk into it. But the love story ties everything together.

There is also a link to this video:



Note that the video shows pictures relating to Zamenhof and Esperanto and that the author claims expertise on the early Esperanto movement. (Rimarku ke la video montras bildojn pri Zamenhof & Esperanto kaj ke la autoro iomete diskutas la fruan Esperanto-movadon.)

In more recent developments, Skibell was shortlisted for an award:

Laughing in the Face of Evil (On the Shortlist for the Sami Rohr Prize, Joseph Skibell Uses Writing and Farce in the Face of the Holocaust), by Laura Hodes, The Jewish Daily Forward, published May 18, 2011, issue of June 3, 2011.

The Jewish Book Council posted this notice on 22 March 2011:

2011 Sami Rohr Prize Winner Announced in Fiction

The Jewish Book Council is also pleased to announce Joseph Skibell, author of A Curable Romantic (Algonquin Books), is the 2011 runner-up and recipient of the $25,000 Sami Rohr Prize for Jewish Literature Choice Award.

And see:

Fiction Writers Facing a Pot of Gold: The Forward's Overview of Sami Rohr Prizewinners for Fiction 2011, by Dan Friedman, May 20, 2011.

You can also look up Joseph Skibell on Facebook.

Washingtonians, note that the author will appear here in June:

Steve Stern & Joseph Skibell: In Conversation
Wed, June 15, 2011, 7:00 pm
Sixth & I Historic Synagogue, Washington, D.C.

On Skibbel's "A Curable Romantic": Zamenhof & fin de siècle optimism

Living in Someone Else's Body: A Curable Romantic
Joel Magalnick
Friday, October 15, 2010, JTNews, p. 17.

Getting the idea off the ground took a lot more than inventing a dead character, however. It involved research — into Freud and his writings, into the Esperanto movement, and into the Warsaw Ghetto — to create a story about Jakob Sammelsohn, an eye doctor married at a very young age to the village idiot in late-19th-century Galicia, who then escapes to Vienna to begin his life anew.

*     *     *

And it’s that woman who leads us to Dr. Ludovic Zamenhof, a fellow eye doctor and the creator of the international language Esperanto, to whom Sammelsohn becomes a confidante. And from there, as Sammelsohn squanders that relationship and enters his later years, comes the Holocaust and basic survival.

*     *     *

Skibell also sees his book as a commentary on differences in perception as the centuries turned, from the 19th to the 20th and the 20th to the 21st.

“It wasn’t even just Dr. Zamenhof who had this utopian idea that humankind was on the lip of perfection. I read a lot of Emile Zola’s work, because of the Dreyfus trial, and here was this heavy-hitting French novelist intellectual, but he too believed that war was about to disappear, and disease was about to disappear and science and rationalism [would take hold],” Skibell says. “I thought it was interesting that in the year 1900 there was all this great hope, but when the year became 2000, we were probably as cynical as we’ve ever been.”

Freud & Zamenhof rolas en romano: Esther Schor recenzas

The Crooked Heart by Esther Schor
review of A Curable Romantic by Joseph Skibell
The New Republic online review, September 10, 2010

Two mittel-European Jewish doctors born in the 1850s, three years apart: one was Viennese, the other was from Warsaw. One trafficked in disenchantment, calling religion an “illusion” tantamount to “neurosis”; the other was a visionary, insisting that religion be the essence of modernity, not its nemesis. One invented the talking cure, or psychoanalysis; the other invented… another kind of talking cure, a lingvo internacia or, as it came to be called, Esperanto. And both Sigmund Freud and Ludwig Lazarus Zamenhof stand in as the charismatic and daunting Jewish fathers for the Zelig-like hero of Joseph Skibell’s brilliant new novel.   

Samtempuloj Freud kaj Zamenhof rolas kiel du malsamaj kvazaŭ-patroj en ĉi tiu nova romano. Zamenhof provizas pozitivan, idealisman alternativon anstataŭ malespero. Samtempuloj Freud kaj Zamenhof rolas kiel du malsamaj kvazaŭ-patroj en ĉi tiu nova romano. Zamenhof provizas pozitivan, idealisman alternativon anstataŭ malespero. Esperanto aperas en la romano kaj utiliĝas erotike.