La 27-an de februaro 1976 mortis nia giganto Kálmán Kalocsay. Do ni nun vivis 40 jarojn sen Kalocsay. Mi vizitis la
retejon de la
Amika Societo de Kálmán Kalocsay kaj sendis mesaĝon.
Mi ricevis respondon de
István Mészáros, kun kiu mi jam longtempe korespondas pri hungarrilataj esperantaĵoj. Mi informiĝis, ke post la morto de Ada Csiszár la societo praktike ne funkcias. La malnova rondo de esperantistaj literaturemuloj ŝrumpas; maljunuloj mortas, nuntempe oni ne persone interagas kiel en antaŭa epoko.
Do jen konfirmiĝas mia hipotezo, ke la hungara
Esperanto-movado suferas pro formorto aŭ personaj
malfacilaĵoj de hungaraj esperantistoj, se ne priparoli la malaperon
de ŝtata subteno. Sen la konservaj kaj disvastigaj
klopodoj de hungarlandanoj, esperantologiaj esploroj
suferos. Ne ĉiuj posedas la financajn rimedojn por vojaĝi
tra la mondon por bezonataj materialoj.
Estas preskaŭ nekredeble, ke Hungario, iam esence la centro de la Esperanta kultura mondo, ne bone nuntempe tiel fartas. Mi nuntempe sentas ties valoron, post historia studado, pli forte ol kiam mi esperantistiĝis kiam 14-jarulo antau duonjarcento. Ankaŭ, sen Esperanto mi scius nenion pri hungara literaturo. (Kontraste, en fakoj de intelekta historio, sociteoria pensado, kaj filozofio hungaroj estas bone studataj kaj konataj al interesitoj anglalingvuje.)
Restas multaj demandoj pri hungaraj esperantistoj kaj
ne-esperantistaj hungaraj intelektuloj rilate al hungara literaturo kaj la socikultura medio--ne
ĉiukaze respondeblaj pere de publikigitaj anglalingvaj aŭ esperantlingvaj
publikaĵoj. Pluvivu la historia memoro de Kalocsay and lia medio.