Jonathan Swift en Esperanto-vivo

Antonio De Salvo dufoje afiŝis pri Jonathan Swift:

Jonathan Swift (19 Oktobro 2020)

....kaj pli amplekse:

Jonathan Swift (30 Novembro 2019)

John Wilkins & Menace from the Moon

Now here's an interesting item!

Menace from the Moon. London: Jarrolds, 1925.

• Menace from the Moon (1925 novel) - Wikipedia, the free encyclopedia
• The Menace from the Moon (by Bohun Lynch): A review by Georges T. Dodds (SF Site, 2002)
• Lynch, Bohun (SFE, April 27, 2017)

See also:

• Philosophical and Universal Languages, 1600-1800, and Related Themes: Selected Bibliography
• Science Fiction & Utopia Research Resources: A Selective Work in Progress

Bohun Lynch (1884-1928) was known for other work, including his expertise as a caricaturist. This is his sole science fiction novel, which involves encountering the universal character of John Wilkins (1614-1672) on the Moon. Wilkins himself speculated on how one could travel to the Moon. This is documented in my earlier blog posts on Wilkins.

I was not aware of other uses of Wilkins in fiction, until now: according to the entry on Wilkins in SFE: The Encyclopedia of Science Fiction:

Wilkins appears as a character in Neal Stephenson's historical fantasia about the Enlightenment, The Baroque Cycle (2003-2004), where he is described as the author of a text called Quicksilver, which presumably represents a transubstantiation of Mercury (see above), a text named in the sequence.

There is some poetic justice here, given that the moon is the theme. This novel, unfortunately, is rarer than Lynch's other books. The Library of Congress, the world's largest library, has other books by this author but not this one. If I wanted to purchase a copy today, it would cost me US $120. 

Marjorie Boulton died / mortis (2)

Obituary: Esperanto poet Marjorie Boulton by Stuart Rust, Oxford Mail, 28 September 2017.

"A POET who was a candidate for the Nobel prize for literature has died aged 93."

Marjorie Boulton died / mortis

Marjorie Boulton (7 May 1924 – 30 August 2017), a major figure in Esperanto literature, has received obituaries in English and Esperanto.

Marjorie Boulton passes away by Tim Owen, Esperanto-Asocio de Britio

Marjorie Boulton obituary, by Tim Owen, The Guardian, 19 September 2017

Marjorie Boulton, Esperanto expert and poet – obituary, The Telegraph, 1 September 2017

*     *     *

Oni nekrologis pri Marjorie Boulton anglalingve, en Esperanto, kaj eble en aliaj lingvoj.

edukado.net → / Biblioteko / Panteono / Marjorie Boulton

Marjorie Boulton forpasis, La Balta Ondo, 31 Aŭgusto 2017

Forpasis Marjorie Boulton, Libera Folio, 2017-08-31

Forpasis Marjorie Boulton (1924-2017), El Popola Ĉinio, 2017-09-04

Forpasis la plej grava esperanto-poetino, Esperanta Civito, 31 aŭgusto 2017

Forpasis Marjorie Boulton (1924-2017), Esperanto Ilustrita, 31 aŭgusto 2017

Marjorie Boulton en la koro de Leandro Trujillo Casañas, 7 septiembre, 2017

Forpasis hodiaŭ konata Esperanto- aŭtoro Marjorie Boulton de johano

Poemeto por Marjorie Boulton de Maria Nazaré Laroca, 31 de Agosto de 2017

Wilkins to the Moon

This is not the first time in recent memory an article has been published on his subject and documented on this blog. Here is another one:

The Man Who Planned A 17th Century Moon Landing (Curiosity)

This article links to the Atlas Obscura article I previously documented. In this article the faulty scientific assumptions of the time are outlined. Wilkins, nevertheless, was a visionary of the scientific revolution.

K.R.C. Sturmer refoje

Mi ĵus trovis ĉi tiun malnovan artikolon:

"Kiu estis kiu: K.R.C. Sturmer"
  de Alec Venture,
  en La Brita Esperantisto,
  novembro-decembro 1997.

Marjorie Boulton: 90-jaraĝa en 2014

Jen malnova novaĵo sed atentinda: raporto kun pluraj fotoj pri festo ĉe Oxford por literaturologo kaj esperantista verkistino Marjorie Boulton (naskiĝinta la 7-an de majo 1924):

Marjorie Boulton: 90-jaraĝa (La Brita Esperantisto, aŭtuno 2014)

John Wilkins' 17​th​-Century Moon Mission

I have blogged about this before, once in Esperanto, once in English. These historical tidbits keep getting rediscovered, this time by one of my favorite enterprises, Atlas Obscura:

The 17​th​-Century Moon Mission That Never Got Off the Ground 
by NATALIE ZARRELLI,
Atlas Obscura, May 03, 2017
(Dr. John Wilkins’ lunar ambitions were a little too lofty.)

Wilkins' ideas were a combination of forward-thinking scientific and technological notions and faulty speculation. His conception of space travel is outlined here. His creation of a universal language is also noted, more than once.  Here is a tidbit new to me:

' A century later, some of Wilkins’ eclectic passions were the butt of small jokes; in a 1784 letter, historian Horace Walpole wrote: “I discovered an alliance between Bishop Wilkins’s art of flying, and his plan of universal language; the latter of which he no doubt calculated to prevent the want of an interpreter when he should arrive at the moon.” '

Let me repeat a few relevant links (see my Esperanto post for non-English links):

By Wilkins:

“A Journey to the Moon Possible” [from The Discovery of a New World (1638)], in English Prose: Selections with Critical Introductions by Various Writers and General Introductions to Each Period; Vol. II. Sixteenth Century to the Restoration; edited by Henry Craik (New York: The Macmillan Company, 1916).

The Discovery of a World in the Moone: Or, A Discovrse Tending To Prove That ’Tis Probable There May Be Another Habitable World In That Planet. Printed by E.G. for Michael Sparke and Edward Forrest, 1638. 

By someone else:

Ballad of Gresham College (1663) 

Clarence Bicknell (27 oktobro 1842 - 17 julio 1918)

Hodiaŭ estas la naskiĝtago de la eminenta plurtalentulo, sciencisto kaj esperantisto Clarence Bicknell. Rimarku ke 2018 markos la centjariĝon de morto de Clarence Bicknell.

Mi jam blogumis pri li (precipe ĉi tie: rimarku la plurajn retligojn).

Nepre vizitu la retejon de Clarence Bicknell. Sub rubriko Novaĵoj kaj opinioj vi trovos interesajn aldonaĵojn, ekz. In Clarence's Time - Esperanto Conference 1906.

En Facebook troveblas Clarence Bicknell Association.

John Wilkins & irony (2)

I have created a web page with the relevant chapter in Wilkins where he discussed irony, along with a supplementary bibliography and web links:

• An Essay towards a Real Character, and a Philosophical Language (1668): Part III: Philosophical Grammar: Chapter 9: Syntax 
  by John Wilkins (with additional links & bibliography)

I have also updated the other two relevant bibliographies:

• Irony, Humor, & Cynicism Study Guide
• Philosophical and Universal Languages, 1600-1800, and Related Themes: Selected Bibliography

Here are the most relevant links and references not included in my previous post (but all are included in the web page on Wilkins):

Shady Characters: The secret life of punctuation:
Irony & Sarcasm marks, part 1 of 3 by Keith Houston

Trettien, Whitney Anne. ‘The Sound of the Printed Letter’: Orthography, Orthoepy, Print and Dictionaries in Print Culture. Thesis, Hood College, 2007. See also author’s web site.

‘The Sound of the Printed Letter’: Orthography, Orthoepy, Print and the Naturalization of English Dictionaries. Queen’s University, June 3-5, 2010. Excerpt from full work (above).

The Republic of Codes: Cryptographic Theory and Scientific Networks in the Seventeenth Century by Robert Batchelor, November 1, 1999 [Work in Progress]

Word and Self Estranged in English Texts, 1550-1660; edited by L. E. Semler, Philippa Kelly. Burlington, VT: Ashgate Publishing Company, 2010.

John Wilkins & irony

You learn something old every day. For close to 50 years I've known about John Wilkins' An Essay towards a Real Character, and a Philosophical Language (London, 1668), but I didn't know about this.

Irony punctuation - Wikipedia, the free encyclopedia

"In 1688, John Wilkins in his famous Essay Towards a Real Character and a Philosophical Language proposed using an inverted exclamation mark to punctuate ironic statements."

The source cited for this tidbit is:

Houston, Keith (2013). Shady Characters: The Secret Life of Punctuation, Symbols & Other Typographical Marks. New York & London: W. W. Norton & Company, Inc., pp. 212–214.

Much more detail is provided here:

"Ironic Serif: A Brief History of Typographic Snark and the Failed Crusade for an Irony Mark" by Maria Popova (Brain Pickings)

In the ancient world, however, humorists relied on their audience’s intellect to detect the irony and didn’t find it necessary to flag it as such. But by 17th-century England, writers had become increasingly restless about pointing out irony readers might miss, and so the first documented punctuation mark denoting irony was born in 1668, the brainchild of the English vicar and natural philosopher John Wilkins — brother-in-law of the royalists’ bête noire Oliver Cromwell, one-time head of Trinity College (of which pioneering astronomer Maria Mitchell wrote in her diaries that “in the opinion of a Cambridge man, to be master of Trinity is to be master of the world”), and eventually appointed as the first secretary of the newly founded Royal Society. Wilkins was a kooky character, who believed the moon was inhabited by aliens, proposed the construction of submarine “Arks,” invented transparent beehives that allowed for the extraction of honey without killing the bees inside, and wrote the very first book on cryptography published in English. But his most memorable accomplishment was the publication of his Essay Towards a Real Character and a Philosophical Language, in which he proposed, two centuries before the invention of Esperanto, a new universal language of letters and symbols — a sort of “steroidal, all-encompassing Dewey Decimal System where concepts were organized into a rigid hierarchy.”

Houston amplifies on the concerns of that era, characterized as "information overload". Popova continues:

What prompted Wilkins to propose this punctuational improvement remains unknown, but we do know that he was neither the only nor the first thinker who pondered the problem. Some sixty years earlier, the revered Dutch Renaissance humanist and social critic Desiderius Erasmus, after whom Rotterdam’s prestigious Erasmus University is named, lamented the lack of punctuation for irony, observing that “irony has no place, only different pronunciation.”

We do not know whether Wilkins was aware of Erasmus' comments. In any case, Wilkins' lesser-known proposal sank along with his highly touted artificial language, which Houston characterizes as the "last best hope" of the philosophical-language movement of the era. The balance of the ill-fated history of the irony mark, which continues to our day, is an equally fascinating story, and the question is addressed as to why it never caught on, even in the Internet era.

Considering that the purpose of the philosophical language movement was to create a logically tight structured means of discourse as an aid to the scientific revolution, it is all the more ironic that Wilkins would also be concerned about irony.

Further research is indicated.

Additional links:

Irony, Humor, & Cynicism Study Guide

Philosophical and Universal Languages, 1600-1800, and Related Themes: Selected Bibliography

An Essay Toward a Real Character and a Philosophical Language by John Wilkins

Ironisigno- Vikipedio

Jonathan Swift, Gulivero, filozofiaj lingvoj, & Esperanto

Mi jam blogis (anglalingve) pri Jonathan Swift, aŭtoro de La Vojaĝoj de Gulivero. Tiu verko speciale interesus esperantistojn pro du kialoj.

La hungaraj verkistoj kaj esperantistoj Frigyes Karinthy kaj Sándor Szathmári utiligis la rolanton Guliveron en siaj romanoj Vojaĝo al Faremido & Kapilario, kaj Vojaĝo al Kazohinio.

La dua interespunkto estas ke, en la tria parto de La Vojaĝoj de Gulivero (Vojaĝo al Laputa, Balnibarbi, Luggnagg, Glubbdubdrib, kaj Japanio) Swift prezentas satiron de la siaepokaj filozofiaj artefaritaj lingvoj (el kiu la plej fama estas tiu de John Wilkins). Antaŭ pli ol duonjarcento aperis Esperanta traduko de tiu rakonto, en Angla Antologio, kaj lastatempe mi enretigis ĝin:

 La Granda Akademio en Lagado, el: Vojaĝo al Balnibarbi de Jonathan Swift, tradukis William Auld

En la sama antologio troveblas alia ĉerpaĵo el la sama verko, ankaŭ de mi enretigita:

 La Struldbrugoj; El: Vojaĝo al Lugnago de Jonathan Swift, tradukis William Auld

Swift povus esti taksata pioniro de sciencfikcio. Pri la revoj tiutempaj, rimarku ankaŭ:

 Ebleco de Vojaĝo al la Luno (el La Eltrovo de Nova Mondo) de John Wilkins, tradukis William Auld

Partoj de La Vojaĝoj de Gulivero ricevis Esperantajn tradukojn, el kiuj unu haveblas interrete:

El "Vojaĝoj de Gulivero," en: Legolibro por kursanoj (Tangerud, Odd), p. 25-31.

Gulliver en Liliputlando (mallongigita), trad. M. Inman, ilustrita de J. R. Monsell. Londono: Speaight and Sons, [proks. 1910]. 62 p. Re-eldono: Gulivero en Liliputo, lingve reviziita, Inko, 2002.

Unua vojaĝo de Gulivero: Liliputo, el angla lingvo trad. Ethel M. Prent, antaŭparolo de Edward Ockey. London: Maitland, 1961. 63 p.

La vojaĝoj de Gulivero. I: Vojaĝo al Liliputlando, esperantigis Jos. A. de Roos. Tilburgo: Smits, 1933. 112 p.

Ekzistas tradukoj de aliaj verkoj de Swift en Esperanto:

 Ĉiama Aktualaĵo (Bononcinni swears that Handel...), trad. AEW, La Brita Esperantisto, 1909, p. 109.

 Meditado pri balailo [ĉerpaĵo], trad. AEW, La Brita Esperantisto, 1911, p. 226.

Clarence Bicknell (1842-1918)

Clarence Bicknell (1842-1918) estis eminenta angla esperantisto, kiu ankaŭ verkis originale kaj traduke.

Estas ankaŭ anglalingva artikolo pri li en Wikipedia, kaj manpleno de originalaj kaj tradukitaj poemoj kaj himnoj en Vikifontaro.

Ekzistas Biblioteca-Museo Clarence Bicknell (en la itala).

Oni trovos ankaŭ datumbazon de nacilingvaj sciencaj verkoj de Bicknell.

La plej grava fonto tamen estas la retejo (kvarlingva) Clarence Bicknell, kun perspektivo soleni la venontan centjaron de lia morto. Jen la ĉefpaĝo en Esperanto. Bicknell estis multtalenta homo: enestas sekcioj pri lia vivo ĝenerala kaj kiel artisto, botanisto, arkeologo, esperantisto. Oni celas traduki ĉiujn retpaĝojn al Esperanto kaj bezonas la helpon de esperantistoj. Estas jam Esperanto-sekcio . . .

en la angla | en Esperanto

Jen subsekcioj:

Hymns | Himnoj
Poems | Poemoj

Notu ankaŭ la sekcion Downloads |.

Jen verkoj de Bicknell diversreteje:

Thomas Moore, La lasta rozo: tradukoj de Clarence Bicknell & Antoni Grabowski

Clarence Bicknell: El: «Aŭtuno»

Ĉe Literaturo en nia Esperanto-mondo:

Adiaŭ!
Versaĵo pri Amo
La maro

La elmigrintoj / The Emigrants, de Clarence Bicknell, translation by William Auld

Kaj finfine, miareteje:

"La Sekreto de Amo" [Never seek to tell thy love] de William Blake, tradukis Clarence Bicknell

Kiel vi vidos, mia elserĉo de ĉi-lasta havas interesan historion: mi unue eltrovis ĝin en bibliografio pri Blake, kaj la fonto ne estis esperantista sed obskura japanlingva revuo pri Blake kaj Whitman.

John Wilkins (1614–1672) : artefarita lingvo & vojaĝo al Luno

John Wilkins estas bone konata (ankaŭ inter esperantistoj) kiel pionira verkinto de artefarita aprioria 'filozofia lingvo'. Li estas eminenta ankaŭ kiel kunfondinto de la 'Royal Society' (t.e. Reĝa Societo, pionira brita scienca institucio) kaj promocianto de la nova scienco.

Oni povus ankaŭ konsideri lin pioniro de sciencfikcio kaj konceptigo de interplaneda vojaĝado. Jen lastatempe enretigitaj aferoj:

• Ebleco de Vojaĝo al la Luno (el La Eltrovo de Nova Mondo) de John Wilkins, tradukis William Auld. El verko de 1638.

• Ballad of Gresham College (1663)
  El satira poemo/kanzono pri la Reĝa Societo, alude al la filozofia lingvo de Wilkins

Jonathan Swift: standardizing English vs. philosophical languages?

I blogged before on Swift's satire of the philosophical languages of John Wilkins and others in Gulliver's Travels. Part III. A Voyage to Laputa, Balnibarbi, Luggnagg, Glubbdubdrib, and Japan; Chapter V:

Jonathan Swift & philosophical languages

In that post I linked also to other studies of the relation of Swift to the linguistics and notions about language in his time.

Now I want to point out another facet of Swift's ideas about language. This essay can be found all over the web, presumably; here's one link:

A Proposal for Correcting, Improving and Ascertaining the English Tongue by Jonathan Swift

Various essays contextualize Swift's intervention:

An Introduction to: A Proposal for Correcting, Improving, and Ascertaining the English Tongue

"How barbarously we yet write and speak...": The 18th Century & the Origins of Prescriptive Grammar

Jonathan Swift and Language (Background): Notes on Swift and Language and Restoration History by John Dylan McNeill

Our Fallen Tongue: Jonathan Swift's Indictment of Humanity in Part IV of Gulliver's Travels by John Dylan McNeill

Swift and the English Language by suture

Language and the Hostility of Time: The Failure of Swift's Prescriptivism in A Proposal for Correcting, Improvingand Ascertaining the English Tongue by Jukka Tiusanen

My previous post links to articles that juxtpose Swift to Wilkins et al. This monograph does so as well, with an extensive treatment of Swift's ideas about language:

Language and Reality in Swift's A Tale of a Tub by Frederik N. Smith

Wilkins' founding role in the Royal Society and his speculations on a voyage to the Moon, in relation to Swift's satirical works, are also topics for investigation.

Another Zamenhof photo

This photo also showed up on July 26. I surmise that the photo that appeared in the Belfast Telegraph — OAP marks Esperanto 124th birthday —is a cropped version of the photo above.

Esperanto's 124th birthday

July 26 was Esperanto's 124th birthday, which made some news in the anglophone press.

This striking photo, which I don't believe I've seen before, comes from the Northern Ireland press:

OAP marks Esperanto 124th birthday
Belfast Telegraph

Pensioner John Murray expresses his enthusiasm for the language.

You can also listen to a broadcast from the BBC:

BBC News - Today - Esperanto 'more than a good idea'

(audio)

'Former home secretary David Blunkett and Bill Chapman, a member of the Esperanto Association, discuss whether Esperanto is a "genuinely useful" language.'

William Auld revizitata (1)

Mi ĵus enretigis kelkajn poemojn de William Auld:

• "Rimletero" (pri John I. Francis) de William Auld
• "Al la Granda Masonisto" de William Auld
• "Kapitalismo Venkis en Britujo" (26.10.1951)

"Al la Granda Masonisto" estas trista omaĝo al Zamenhof. Mi havas nenian ideon pri la intenco de Auld, sed ĉi tiu poemo kaptas la ĝustan formon kaj humoron de bluso.

La poemo pri kapitalismo troviĝas inter la antaŭe ne kolektiktaj poemoj de Auld. La ĝustajn parametrojn mi ne konas, sed Auld estis iaspeca socialisto. En letero al mi li esprimis malaprobon de la reakcia politiko aktuala. Jen specimeno de la sinteno de la juna Auld; komparu al alia poemo . . .

"La perfidita juno"

Jen aktuala retligo por poemoj en la literatura retejo de Don Harlow kies ligoj estas nun malĝustaj:

"La Afero" & "Averto", Penseo 2, aŭgusto 1990

Jews & 'Race' in 1911 / Judoj & 'Raso' en 1911

Lyons, Harriet D. & Andrew P. “A Race or Not a Race: The Question of Jewish Identity in the Year of the First Universal Races Congress,” in Ethnicity, Identity, and History: Essays in Memory of Werner J. Cahnman, edited by Joseph B. Maier and Chaim I. Waxman (New Brunswick, NJ: Transaction Books, 1983), pp. 149-162.

The secondary literature on the First (and last) Universal Races Congress, which convened in London in 1911, covers various angles, but this is the first extensive treatment I have seen of the Jewish aspect of the Congress, which is significant inter alia for the fact that Jewish progressives, from Felix Adler on down, played a central role in its very organization. It is not a stretch to understand why Jewish intellectuals, anxious over their own place in Western civilization, would be motivated to counter racism in all its forms against all its victims. At that moment the Jews of the Russian empire were in dire straits, but anti-Semitic agitation and violence could be found in one fashion or another all over the Western world, including Britain itself. 

However, the Jewish intelligentsia did not line up uniformly in any political or metaphysical camp. In taking a position on the racial or non-racial character of the Jewish people, concerns over emphasizing similarities with their host nationalities or preserving the Jewish people as a distinct entity competed for ideological attention. The variable configuration of racial concepts and their application to various positions was the order of the day in any case, as can be discerned among the participants of all nationalities and 'races' in the Congress. The total elimination of race as a meaningful natural concept was the most advanced position, which few in general took regardless of their politics. We see a spread among Jewish intellectuals as well.

Another factor in the division of opinion is analogous to the first: the need to conform to the political prerogatives of host nations vs. the impetus to protest objectionable actions taken against colonial subjects or other minorities.

This essay contributes to an appreciation of the complexity of the ideological situation a century ago, and the complexity of this very landmark, historic anti-racist intellectual intervention. 

Nowhere in this treatment is there any mention of Zamenhof. It is worth noting that, while his knowledge of the world and political thinking were severely limited, the conclusions Zamenhof came to in working his way through the Jewish question that consumed him, issued in a definitive rejection of 'race' as an objective natural concept. Without engaging evolutionary or ethnographic research or speculation, Zamenhof ejected all mystical and pseudoscientific notions of group identity. He could be considered a naive forerunner of the notion of 'imagined communities'. Zamenhof's reduction of group identity and difference to language and religion is untenable, but in the process of oversimplifying social reality he simply assumes the essential unity of the human race and reduces difference to historical circumstance.

George Eliot kontraŭ Universala Lingvo (2)

Kompareblas la historiaj kondiĉoj de la socio kaj de la lingvo. Oni devas cedi, ke la lingvaĵo de evoluintaj nacioj troviĝas en ia ajn stato krom racia; la grandaj sekcioj de la civilizita mondo nur iom reciproke kompreneblas, kaj tiel nur je kosto de longdaŭra studado; unu vorto portas multajn signifojn, kaj pluraj vortoj signifas unu aferon; la subtilaj nuancoj de signifoj, kaj eĉ pli subtilaj eĥoj de asociado, konsistigas el la lingvo instrumenton kiun apenaŭ io krom genio kapablas utiligi kun difiniteco kaj certeco. Do supozu ke la penado kiu multfoje direktiĝis al konstruo de universala lingvo racia finfine sukcesus, kaj ke oni havus lingvon sen necerteco, kapricaj idiotismoj, maloportunaj formoj, sporadaj trembriloj de buntaj signifoj, antikvaj arkaikaĵoj "familiaraj kun forgesitaj jaroj"—evidenta senodorigita ne-resonanta lingvo, kiu plenumas la celon de komunikado tiel perfekte kaj rapide kiel algebraj signoj. Via tia lingvo estus perfekta medio de esprimado je la scienco, sed neniam esprimos la vivon, kio ege superas la sciencon. Kune kun la anomalioj kaj ĝenoj de historia lingvaĵo, vi estos forlasinta ĝiajn muzikon kaj pasion, ĝiajn vivigajn kvalitojn kiuj esprimas individuan karakteron, ĝiajn subtilajn povojn de sprito, ĉion, kio potencigas ĝin je imagopovo; kaj la venonta paŝo de simpligo estos invento de parolanta poshorloĝo, kiu atingos la plejajn facilecon kaj rapidecon je komunikado de ideoj per laŭgradaj alĝustigoj de tiktakoj, reprezentotaj skribe per korespondaj aranĝoj de punktoj. Jen melankolia "lingvo de la futuro!" Tiuj sensaj kaj motoraj nervoj kiuj kune eninge pulsas, apenaŭ ligiĝas per pli necesa kaj delikata unuiĝo ol tio kio kunligas homajn afekciojn, imagopovon, spriton, kaj humoron, kun la subtilaj disbranĉiĝoj de historia lingvaĵo. Oni devas lasi la lingvon mem kreski je precizo, kompleteco, kaj unuiĝo, kiel mensoj kreskas je klareco, amplekso, kaj simpatio. Kaj estas analoga rilato inter la moralaj emoj de homoj kaj sociaj kondiĉoj hereditaj. La karaktero de eŭropaj homoj havas radikojn interplektitajn kun la pasinteco, kaj povas evolui nur per laso de tiuj radikoj nealtruditaj dum evoluado procedas, ĝis tiu perfekta maturiĝo de la semo kiu kunportas vivon sendependan de la radiko. Ĉi tiu viva konekso kun la pasinteco pli vive senteblas ĉe la Kontinento ol en Anglujo, kie ni devas rememori ĝin per strebo de memoro kaj medito; ĉar, kvankam nia angla vivo estas kerne intense tradicia, Protestantismo kaj komerco modernigis la aspektojn de la lando kaj socio multe pli multe ol en iu ajn surkontinenta lando:—

FONTO: George Eliot, "The Natural History of German Life" [La naturhistorio de germana vivo], The Westminster Review (July 1856), Vol. 66 (old series), 10 (new series), pp. 51-79. Tradukis Ralph Dumain.

Vi trovos la originalan anglalingvan elĉerpaĵon ĉi-bloge. Vikipedio enhavas skizon pri George Eliot.