Voyage to Kazohinia: A Diametric Dystopia (2)

"The ABC of the Diametric Model, Twenty Years On" by Christopher Badcock, Psychology Today, July 5, 2017

As I pointed out in a recent post, what is today known as the diametric model of the mind and mental illness was stunningly anticipated by Sándor Szathmári (1897–1974) in his novel, Voyage to Kazohinia, first published in Hungarian in 1941. To the best of my knowledge, this is the earliest anticipation of the idea that autism and psychosis might be opposites—despite the author seemingly knowing nothing of autism or of the work of Hans Asperger, who was about to publish his first account of Autistichen Psychopathen im Kindesalter in wartime Austria.

Voyage to Kazohinia: A Diametric Dystopia

"Voyage to Kazohinia: A Diametric Dystopia" by Christopher Badcock, Psychology Today, May 6, 2017

"The diametric model of mental illness was anticipated in a novel of 1941."

Badcock summarizes the schema of Szathmári's novel. He notes that Gulliver proves incapable of recognizing the similarity between his Britain and the irrational Behins. Later Badcock notes that the behins are tangled up by their own mental constructs, unable to engage objective reality.

"But by now many readers of these posts will already have noticed that to present-day eyes the Hins look very much as if they collectively suffer from high functioning autism spectrum disorder (ASD); while the Behins are afflicted with diametrically opposite psychotic spectrum disorder (PSD). This remarkable book, in other words, prefigured the diametric model of mental illness by a full fifty years. In Szathmári’s words, the Hin and Behin represented “Two worlds, which could never perceive each other simply because the other was not a separate entity but the reverse of itself…” Like mentalistic versus mechanistic cognition, these were “opposite worldviews,” the former the “positive” of the other “negative.”"

Badcock finds the translation somewhat wanting, but also regrets that this "masterpiece" so relevant to psychological understanding and today's world has been overlooked.

"But its author deserves full credit, not only for writing one of the most brilliant satires of modern times, but also for implicitly understanding the diametrically opposite nature of autism and psychosis, mentalistic and mechanistic cognition—not to mention the threat to sanity and civilization of hyper-mentalism."

Badcock was informed of this novel by one Simone Hickman. Perhaps it is possible to learn more about her?

This is a unique and remarkable tribute. I am not familiar with Badcock's work or the concepts he uses, but if he recognizes a psychological dualism here, he, or we in any case, should recognize that this mirrors an ideological and rock-bottom societal dualism patterned in the modern world.

Frigyes Karinthy in the blogosphere

In addition to the references compiled on this blog and in my English and Esperanto Karinthy bibliographies on my web site, I have come across interesting references to Frigyes Karinthy that I have not yet documented in any of these places. Here are a few of them.

Seven Questions for Ottilie Mulzet on Animalinside
(Conversational Reading, Scott Esposito's blog, June 20, 2011)

"There is one pre-war Hungarian writer I would like to mention, however: Frigyes Karinthy (1887-1938). He was primarily known as a satirist and humorist and in fact, his satiric writings were absolutely brilliant. In a series of longer short stories, though, he explored the themes of extreme psychic disintegration. Clearly he was trying to see how far he could push the Hungarian language in these stories, what happens to it when subjected to a maximum level of psychic breakdown. I see some of these experimental writings as something of a precursor to Krasznahorkai’s work within Hungarian literature, although I have to add here I don’t know if Krasznahorkai himself would consider this to be the case."

JFK, Robert Anton Wilson, Timothy Leary, Six Degrees of Separation and other High Weirdness (Overweening Generalist, November 23, 2013)

"11. Ever heard of Frigyes Karinthy? He was a Hungarian Jew who died in 1938 and probably invented the idea of Six Degrees of Separation...around 1929? (He may have been influenced by radio man Marconi.) In 1936 he had an operation for a brain tumor, and then wrote an autobiographical book Voyage Around My Skull, which came out a year after he died and was re-released in English in 2008 with an introduction by Oliver Sacks. Karinthy's still popular in Hungary, and his books are marked by science fiction ideas, comedy, play with Jonathan Swift's characters, pacifism, the themes of adolescence and the battle of the sexes. His humor is black and ironic. He espoused Esperanto. He also speculated about Artificial Intelligence long before it was invented.”

Kledon: The experience of altering meaning and significance in fine art by György Szász. Theses for a DLA dissertation, Hungarian University of Fine Art Doctoral School, 2008.

"In many works we see the multiplicity of the notion of the present or that of reality. Karinthy Frigyes (Five o’clock Closing Time, 1918): “I dreamed I was two cats and that I played with myself.”

This story has not been translated into English, to my knowledge.

Here are two more posts I just added to my bibliography:

Frigyes Karinthy, Grave and Gay, seraillon (Scott W.), December 13, 2010

A Journey Round Karinthy’s Skull, seraillon (Scott W.), December 28, 2010

Psychoanalyzing Karinthy

Many Hungarian intellectuals of the early 20th century were influenced by psychoanalysis, Frigyes Karinthy included. He incorporated psychological themes in his serious and parodic works. Karinthy was a humorist, but the reviewer of this book seems to be lacking in that department. In the reviewer's "professional" estimation Karinthy is judged to have been even prior to the brain tumor "of an extremely psychopathic disposition with morbid hyperexcitability." This diagnosis is itself hilarious.

Review: A Journey Round my Skull by E. J. (1940), International Journal of Psycho-Analysis, 21: 246-247.

This much advertised book is written in a sensational way about a sensational theme. It describes how the author, an Hungarian man of letters, gradually became aware of having a cerebral tumour, and his mental experiences during a long and dangerous operation without an anæsthetic. The experience is certainly remarkable and poignant enough to make a description of it by a really observant man one of great interest. In the present case, however, the patient appears already to have been of an extremely psychopathic disposition with morbid hyperexcitability. The mental experiences he describes, therefore, are only in part direct responses to the remarkable current situation, being in large part made up of fears, resentments, and blindnesses arising from characteristics of his own personality. These extraneous features impair the interest inherent in the description of the experiences, but on the other hand, they furnish material of interest for any psychologist whose attention is specially aroused by the story.

Marjorie Boulton: "Okuloj" revizitata (4)

Mi pritraktas nun la ceterajn novelojn en la libro Okuloj de Marjorie Boulton.

"Kaj kredu, se vi volas" estas bagatela blagrakonto pri hundo kiu kantas kaj parolas Esperanton.

La "Nekvalifikitaj sorĉistinoj" provas praktiki inversajn voduaĵojn per pupo al sia instruistino d-rino Lojtja, t.e. por magie efektivigi bonaĵojn al ŝi, sed la rezultoj estas malbonefikaj. Dum ili cerbumas kiel rimedi la situacion, frustrata "sorĉistino" impete bruligas la pupon. Kun hororo ili anticipas katastrofan efikon, sed . . .

Nu, ni povas forlasi ĉi tiujn leĝerajn distraĵojn kaj reiru al seriozaj rakontoj.

En "Ebrivirgeco" F-ino Krip estas instruistino kaj mem partoprenas kulturtemajn kursojn. Meze de ies prelego ŝi ekploras, ŝajne senkaŭze. Ŝi klopodas ekregi siajn emociojn, kaj rekompensas sin per vizito ĉe restoracio, kie ŝi indulgas sin per vindrinkado. Drinkado kaj amorado evidente kontraŭas la evidentan puritanismon truditan de la gepatroj. Tamen F-ino Krip estas tute ebrie kaj stumblas al sia hotelĉambro naŭzita, cele al la lito. Nu, la temo ne estas originala kaj laŭ aktuala moraro en la okcidenta mondo tute eksmoda. Plej interesa estas la ebria fuŝlingvaĵo kiun Boulton metas en la kapon de la ebria Krip, simile al la lingvotordo kian oni trovas en la poemo "Ebrio" de William Auld.

Finfine ni venas al la unua kaj plej longa novelo, "Okuloj." Artisto kies verkoj estas kondamnitaj kaj miskomprenataj ne povas fokusi atenton al verkado. Speciale ĝenegas lin difektigon de iu lia verko de puritanisma paro kiu abomenas nudecon kaj erotikon. Tio vundas lin eĉ pli ol la malamo kontraŭ "moderna" nenaturalisma arto. Li bezonas refreŝiĝon do promenas. Survoje li savas adoleskinon kiu provas memmortigon. Poste li konversacias kun ŝi, eltrovante la kialojn de ŝia troreago al adoleska angoro. Li instruas al ŝi observi la ĉirkaŭaĵon kaj skizas portretojn de ŝi aktualajn kaj anticipajn de la etapoj de ŝia estonteco, eĉ ĝis morto, kune kun senpredikaj vivinstruoj. Ŝi tute ne scias, ke li estas fama artisto; por ŝi li estas amatoro kiu tamen estas komunikema malsame al la ĝenerala plenkreskulo. Fine la renkonto de la du feliĉigas unu la alian.

Nu, la temo ne estas originala, sed interesa faceto de la rakonto estas la priskriboj de la pentraĵoj kaj skizoj, ankaŭ la nocio okuloj, cele al pasia enmiksiĝo, enprofundiĝo en la buntajn detalojn de la vivo kaj la mondo, male ol la malvarma asketisma apatio kaj sindeteno senviva.

Resume pri la noveloj: Teme ili ne estas geniaj sed plurfoje penspelitaj kaj pensigaj, kelkfoje psikologie interesaj. Boulton estas bona rakontisto, ankaŭ lingvostile. Oni komprenus kial ŝi tiom amis la "poeton fajrakoran" Baghy. Marjorie Boulton montras sin pensema, pasia, kaj fajrapiĉa -- ja aprobindaj trajtoj.

Julio Baghy aŭtune, duono de duopo ora

Kiam mi komencis reviziti la antologion Ora Duopo  post 40 jaroj, mia atento fokusiĝis je Kalocsay; estis malfacile trovi Baghy interesa. Kiel vi vidas, ĉi-monate mi blogadas pri Baghy. Do mi daŭros komenti pri liaj poemoj.

La lerteco de la rima kaj cetera esprimmaniero imponas iomgrade, sed post iom da engaĝado mi emas tediĝi. Eble la efiko de la tuto monotonas. Sed, legante la "postajn poemojn", kelkaj aldone al la jam menciitaj konservas mian atenton. Ĉiuj troveblas en la volumo Aŭtuna foliaro.

Dubo

Vizaĝ' spegulo estas onidire;
en ĝi animo montras sin.
Mi volus tion, tamen spertas mire,
en ĝi neniam oni vidas min.

Rideton, sentojn, amon mi disipas,
disdonus tutan riĉon de la kor',
sed min refut' fremdece vunde vipas
kaj sen rekono oni iras for.
Nun antaŭ spegul' de mia memo
jen dubo sondas fundon de la sin'
kaj ŝokas min la propra nekompreno.
En mi ĉu fakte trovas sin anim'?

Iom malkutima afero, aparte je Baghy, ĉu ne?

Kronoj kaj kateno enhavas la kutiman seks-romantikon de Baghy, sed interesa estas la kontrasto inter la intima medio de la amparo kaj la strukturita aristokrata sociordo.  Jen la fina strofo:

Ĉe sunsubir' ruĝiĝas blu'...
Dum hejmenmarŝas ili du,
samritme paŝas kaj silentas...
Nur la rigardoj elokventas
pri sama penso miksdolora,
ke ie, ĉe arbusto fora,
en lum' arĝenta post lunveno
jam velkas kronoj kaj kateno.

Lamento en tombo ombra rimarkindas pri la vortluda muziko en kontrasto kun la amaro de la perspektivo prezentata. Venas admono: "Ne veku!" La kialo sekvas. Kaj jen la finaj strofoj:

Ne pensu en suna bril' pri l' vintro!
Vin trovos ostaro staranta hante
por tenti vin per tim' impertinente."

— — — — — — — — — —

Lamento en tombo ombra pravas;
ve-kanta vekanto, ve!, vanon vartas
ardante en sankte artista tristo.

La nokto oktobra nigre migris...
tri griloj miltrile en fendoj plendis...
sunlumon al mondo lum-ondo donis...

William Auld: "En Barko Senpilota" (4)

William Auld, En Barko Senpilota: Plena Originala Poemaro, redaktis Aldo de’ Giorgi. Pizo: Edistudio, 1987. 874 p.

Komence de ĉi tiu antologio estas proksimume 120 paĝoj da enkondukoj. Mi jam pritraktis la Enkondukon de Aldo de’ Giorgi.

En Amble kun William Auld Juan Régulo Pérez emfazas kaj longe diskutas ateismon, kiun li dividas kun Auld. Li ankaŭ resumas sian historion de esperantisteco kaj kiel the poezio de Kvaropo instigis lian aprecon de Esperanto kiel seriozan kulturlingvon kaj liberigilon de la homa spirito. Li citas diversajn filozofojn, artistojn, kaj verkistojn, ekz. Markso, Heidegger, Kandinsky.

Edwin de Kock en La poeto William Auld trovas, ke la jardeko 1952-1961 estas la plej kreiva periodo de la verkaro de Auld, kiam Auld estis juna. La plej gravaj postmilitaj esperantistaj poetoj produktis pli multe da originalaj verkoj ol la plej gravaj poetoj de la antaŭmilita periodo. Auld en Kvaropo fakte ekzempligas kaj daŭrigas la antaŭan parnasismon. De Kock sekve kritikas tiun fenomenon, kiu havas ankaŭ aliajn nomojn, ekz. mikrostilo. Li traktas supozatajn mankojn de poemoj de Auld kiuj ekzempligas mikrostilon.

De Kock taksas "Deklaracio"n malpoezio, sed li aprobas aliajn politikajn kaj kontraŭreligiajn poemojn de Auld.

De Kock analizas la strukturon, poeziajn rimedojn, kaj enhavon de La Infana Raso. Tradiciaj kaj modernismaj trajtoj bone kunekzistas. Li asertas ankaŭ, ke la angla lingvo multe influis Esperantan literaturon. De Kock malkontentas, ke la ideoj de Auld ofte ne poeziiĝis. Aldone, de Kock malaprobas pritrakton de kristanismo kaj la tro altan takson de politeismo fare de Auld. Tamen, de Kock trovas aliloke vere poezie validajn esprimojn kontraŭreligiajn.

De Kock atentigas en poemaro Unufingraj Melodioj unue pri "La 'arto poetika' de W. Auld", en kiu Auld emfazas la intelektan dimension de poetiko. De Kock ne tute konsentas. Alie, De Kock detaligas eksperimentajn formojn uzitajn de Auld, kelkfoje mise, De Kock asertas. Sed plej majstra el la tuta verkaro estas "Konĉerto por unu fingro kaj orkestro".

De Kock trovas Humorojn grava kaj bedaŭrinde subtaksata. La menciitaj difektoj plejparte malaperis. De Kock notas referencojn al Biblio kaj klasikaj (grekromaj) kaj Shakespeare-aj fontoj. Li atentigas pri uzado de teknikaj kaj sentespirmaj vortoj kaj interjekcioj. Enhave, elstaras la sinteno al seksaj rilatoj, aldone al la melankolio.

De Kock recenzas Rimleteroj kaj El Unu Verda Vivo. Post Humoroj mankas io poezie atentinda.

(Daŭrigote)

Jean-Pierre Brisset & logophilia

Brisset no doubt returned to Port Royal and to the General Grammar before Saussure. In fact, the title of his principal linguistic work acknowledges the debt: The Logical Grammar. It is as if Brisset had successfully blended Grammar and Logic in order to finally create that portmanteau science which others before him had dreamed of, beginning with Leibniz and his project of a universal characteristic. Yet, in the first phase of his research, he restricts himself to monoglossia, and at no point becomes involved in inventing his own Esperanto. Like all the other logophiles, Brisset will only be able to find universality in what already exists. In spite of his ‘logical’ requirement, his work remains essentially founded upon an insurmountable empiricism, and attached to a research which remains flush with a chaos of the language that he is only concerned with ordering.

SOURCE: Pierssens, Michel. The Power of Babel: A Study of Logophilia, translated by Carl R. Lovitt (London; Boston; Henley: Routledge & Kegan Paul, 1980), p. 65.

Louis Wolfson & logophilia (no Esperanto)

[. . .] Wolfson, like Brisset and Roussel, has no thought of producing a new language, for which he would set codes, and which would compensate for the insufficiencies of each language which has not provided signified and signifying series totally isomorphous to those of English. By studying an increasing number of languages, Wolfson, like the poet according to Mallarmé, strives to ‘remunerate the deficiencies of languages’. This is an interminable undertaking that a personal Esperanto could have greatly simplified, had the rationality of an economic calculation been able to find a place in that which recognizes only the law of desire, whose despotism cannot be repelled. Like Mallarmé, Saussure, and Roussel, Wolfson comes face to face with something like a transcendence, an enigmatic being which effects the collusion of a desire and a form. This elusive phantom, some aspect of which escapes from every grasp, whether it be that of science, literature, or whatever, is the sign. The absolute horizon of pleasure and suffering, of being and knowledge. Wolfson cannot tolerate the idea of splitting the sign, and isolating the signifier from the signified. The technique of universal translatability which he institutes from one language to all the others seeks only to preserve the integrity of the meaning, on condition that it be free to migrate, to circulate among all languages without coming up against the frontiers of a system which would arrest its flux, on condition that it be able to reterritorialize or expatriate itself at will. This promotes an incessant motility agitating from within the paradoxical content of a membrane, which makes languages a coalescence of sounds and meanings struggling against chance. The French in which Wolfson finally tells his story constitutes a makeshift solution, the stasis of a respite in the depths of a temporary refuge to which he episodically manages to withdraw. In no sense is it a metalanguage with which the manipulator would put an end to the manipulations which affect him. There is no more a place in Wolfson’s adventure for a metalanguage, than there is for any Esperanto—thereby verifying Lacan’s formula. Language remains for him an empirical continuum; the territory cannot be divided so as to permit the emergence of a mastery, nor is there any possibility of a reprieve in which the subject would no longer be in question, in which the interrogation which continually calls him into question would lose its impact. In other words, for Wolfson, there is no science.

SOURCE: Pierssens, Michel. The Power of Babel: A Study of Logophilia, translated by Carl R. Lovitt (London; Boston; Henley: Routledge & Kegan Paul, 1980), p. 60.

Frigyes Karinthy's Skull-Journey & Esperanto

This book by Frigyes Karinthy looks like a great read:

'A Journey Round My Skull' by Frigyes Karinthy

And note this sentence:

"This funny-peculiar book from an author whose extraordinarily diverse career spanned Swiftian satires, a translation of Winnie the Pooh, a short story entitled ‘Chains’ in which he proposed the idea of ‘six degrees of separation’, and the presidency of the Hungarian Esperanto society, may indeed relish its distortions and comic incongruities (it was advertised using Karinthy’s own slogan — ‘The Newest Novel of the Famed Tumorist’)."

Joseph Skibell prikantas sian romanon

Joseph Skibell humure kant-rakontas laŭ fama melodio de Gilbert kaj Sullivan pri sia laboro kiel verkisto kaj sia romano A Curable Romantic [Kuracebla Romantikulo], la 21an de septembro 2010.

Recenzoj de Joseph Skibell

Beletra Almanako, N-ro 13, Februaro 2012 (6-a jaro)

Aldone al intervjuo kun Joseph Skibell, enestas en ĉi tiu numero du recenzoj de A Curable Romantic [Kuracebla Romantikulo], fare de:

Anna Löwenstein (137-141);

Esther Schor, el la angla tradukis Brian Moon (141-146).

Mi jam blogis pri la originala anglalingva recenzo de Schor, kiu aperis en:

The Crooked Heart by Esther Schor; review of A Curable Romantic by Joseph Skibell; The New Republic online review, September 10, 2010.

Löwenstein taksas la ĉefrolulon Jakob Sammelsohn "epopea senspinulo"kaj la romanon "tre juda libro." Skibell montras D-ron Zamenhof el ne-ŝablona perspektivo. Skibell tro detaligas pri la aferoj de la Esperanto-movado, kiel eble ne taŭgas por neesperantista legontaro. Sekvas kelkaj aliaj kritikoj.

Schor diras:

Temas pri energi-riĉa, senbrida enscenigo, same vaste kiel la apetitoj de ĝia protagonisto - la postmoderna juda romano kiel kunkirlaĵo de ĝenroj: jida folklora rakonto, edukado de la sentoj, freŭda kazostudo, erotika konfesaĵo, utopia parabolo, ĉio envolvita en "alternativa historio" pri emancipiĝo de la judoj, kiun hantas la figuro de Dreyfus kaj ebriigas la sorĉaj plezuroj de la lingvo Esperanto.

Sekvas detala resumo kaj pritrakto. Apud la fino ŝi diras:

Lukács fame aljuĝis al Walter Scott la meriton inventi la modernan historian romanon. La geniaĵo de Scott estis, ke li lokis ajnulon meze en la historio kaj uzis lin (aŭ ŝin) por refrakti la potencojn de reĝoj kaj reĝinoj, tiranoj kaj popolamasoj. Sed en la eksterordinara romano de Joseph Skibell, eĉ la ŝajna ajnulo ne estas apudstaranto en la historio.

Do jen kelkaj tentaĵoj al legado de ĉi tiuj recenzoj.

Intervjuo kun Joseph Skibell

Mi jam blogis kelkfoje pri la anglalingva romano A Curable Romantic [Kuracebla Romantikulo] de Joseph Skibell. Jen aperas intervjuo kun li, tradukita en Esperanto, en:

Beletra Almanako, N-ro 13, Februaro 2012 (6-a jaro) (p. 166-171)

István Ertl intervjuas pri la spertoj de Skibell lernante kaj esplorante Esperanton kaj ĝian movadon prepare al la romano. Tiurilate Skibell vojaĝis kaj konsultis esperantologojn. Li ankaŭ eltrovis la Ido-movadon. Li esploris kaj eĉ ĉerpis el Esperanta beletro. Li eĉ tradukis al la angla la Sekretajn Sonetojn de Peter Peneter por adapto al muzika komponaĵo, sed tiu projekto ne plenumiĝis. Ertl trovas ironion en la uzo de Zamenhof en nacilingva fikcio kaj la supriza relativa foresto de Zamenhof en la originala fikcio de Esperanto.

Skibell diskutas sian perspektivon pri ĉefroluloj Zamenhof, Freud, kaj rabeno Kalonymus Kalman Shapira: Ŝapira sintezas la malajn perspektivojn de Zamenhof kaj Freud.

Paradokse, Skibell ne konsideras sin "juda verkisto." Ankaŭ okazas interŝanĝoj pri ebla filmo de la romano, de preseraroj, kaj de aperoj de artefaritaj lingvoj en nacilingva fikcio. La originala anglalingva intervjuo enhavas kelkajn esperantlingvajn frazojn fare de Skibell.

Jen retligaj referencoj el la teksto:

Loneliness and the Novel, Jewish Book Council Blog, June 6, 2011

Joseph Skibell, Writers Read blog, October 11, 2010

Bibliography for A Curable Romantic 

Joseph Skibell's "A Curable Romantic", November 4, 2010

Nu, la tuta ĉi tiu numero de Beletra Almanako estas alloga, do aĉetu se vi povas.

Libroterapio de Maria Sandelin

Jen interesa afiŝo ĉe la La Blogo de Maria:

Kaptita de rakonto, Aŭgusto 27, 2011.

Maria Sandelin estas bibliotekisto, supozeble en subfako libroterapio: ŝi priskribas legaĵojn de mortontojn laŭ sia profesia sperto.  Tio ne estas miasubfako, sed antaŭ du-tri jardekoj min interesis biblioterapio: mi volis konstati eblajn pli vastajn uzeblaĵojn de ĝiaj metodoj.

Joseph Skibell accepts prize, gives speech

Jen akcepto de premio de la Juda Libro-Konsilaro kun parolado de premiita verkisto Joseph Skibell:

Loneliness and the Novel, Jewish Book Council Blog, June 6, 2011.

"Joseph Skibell, 2011 Sami Rohr Prize Choice Award recipient and author of A Curable Romantic, shares his remarks from the 2011 Sami Rohr Priza Gala."

Joseph Skibell discusses "A Curable Romantic": the Jewish experience, Freud, Esperanto

An Interview With Novelist Joseph Skibell by Benyamin Cohen, The Huffington Post, October 19, 2010.

Skibell discusses religion, the Jewish experience, and the writing of his third novel.

I really loved writing it, but in terms of complexity it was beyond anything I'd done before. It's like a bar bet: write a novel about Sigmund Freud, Esperanto, and the Warsaw Ghetto — oh, and throw a dybbuk into it. But the love story ties everything together.

There is also a link to this video:



Note that the video shows pictures relating to Zamenhof and Esperanto and that the author claims expertise on the early Esperanto movement. (Rimarku ke la video montras bildojn pri Zamenhof & Esperanto kaj ke la autoro iomete diskutas la fruan Esperanto-movadon.)

In more recent developments, Skibell was shortlisted for an award:

Laughing in the Face of Evil (On the Shortlist for the Sami Rohr Prize, Joseph Skibell Uses Writing and Farce in the Face of the Holocaust), by Laura Hodes, The Jewish Daily Forward, published May 18, 2011, issue of June 3, 2011.

The Jewish Book Council posted this notice on 22 March 2011:

2011 Sami Rohr Prize Winner Announced in Fiction

The Jewish Book Council is also pleased to announce Joseph Skibell, author of A Curable Romantic (Algonquin Books), is the 2011 runner-up and recipient of the $25,000 Sami Rohr Prize for Jewish Literature Choice Award.

And see:

Fiction Writers Facing a Pot of Gold: The Forward's Overview of Sami Rohr Prizewinners for Fiction 2011, by Dan Friedman, May 20, 2011.

You can also look up Joseph Skibell on Facebook.

Washingtonians, note that the author will appear here in June:

Steve Stern & Joseph Skibell: In Conversation
Wed, June 15, 2011, 7:00 pm
Sixth & I Historic Synagogue, Washington, D.C.

Sander L. Gilman pri Naziismo, Paranojo, Lingvo, & Juda Mem-malestimo

Mi lastatempe hazarde elfosis malnovan recenzeton de interesa libro, kiun mi verŝajne legis antaŭ pli ol du jardekoj:

Gilman, Sander L. Jewish Self-Hatred: Anti-Semitism and the Hidden Language of the Jews. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1986. xi, 461 pp.

La titolo: "Juda Mem-Malamo: Antisemitismo kaj la Kaŝlingvo de la Judoj". La subtitolo ĝuste priskribas la enhavon, sed en mia recenzo mi esprimis dubon pri la aplikeblo de la etikedo memmalestimo al ĉiuj ekzemploj traktitaj en la libro:

Sander L. Gilman on Jewish Self-Hatred: Real History & Imputed Motives
[ . . . pri Juda Mem-malamo: Reala Historio & Supozataj Motivoj]

Ĉu temas pri la psikologio de juda adaptiĝo al malamika medio aŭ pri rasismaj konceptoj flanke de la gojoj, la demando estas aŭtenteco. La supozoj pri neaŭtenteco rilatiĝas ankaŭ al lingvoj, la hebrea, la jida, la juda rilato al la germana lingvo . . . eĉ Esperanto. Ekzemplo de ekstrema paranojo pri lingvoj kaj judoj estas Hitler kaj la politiko de la nazioj. Gilman diskutas ĉi tion kaj referencas Zamenhof kaj Esperanton:

Sander L. Gilman on Nazism, Paranoia, & Language
[. . . pri Naziismo, Paranojo, & la Lingvo]

On Skibbel's "A Curable Romantic": Zamenhof & fin de siècle optimism

Living in Someone Else's Body: A Curable Romantic
Joel Magalnick
Friday, October 15, 2010, JTNews, p. 17.

Getting the idea off the ground took a lot more than inventing a dead character, however. It involved research — into Freud and his writings, into the Esperanto movement, and into the Warsaw Ghetto — to create a story about Jakob Sammelsohn, an eye doctor married at a very young age to the village idiot in late-19th-century Galicia, who then escapes to Vienna to begin his life anew.

*     *     *

And it’s that woman who leads us to Dr. Ludovic Zamenhof, a fellow eye doctor and the creator of the international language Esperanto, to whom Sammelsohn becomes a confidante. And from there, as Sammelsohn squanders that relationship and enters his later years, comes the Holocaust and basic survival.

*     *     *

Skibell also sees his book as a commentary on differences in perception as the centuries turned, from the 19th to the 20th and the 20th to the 21st.

“It wasn’t even just Dr. Zamenhof who had this utopian idea that humankind was on the lip of perfection. I read a lot of Emile Zola’s work, because of the Dreyfus trial, and here was this heavy-hitting French novelist intellectual, but he too believed that war was about to disappear, and disease was about to disappear and science and rationalism [would take hold],” Skibell says. “I thought it was interesting that in the year 1900 there was all this great hope, but when the year became 2000, we were probably as cynical as we’ve ever been.”

Freud & Zamenhof rolas en romano: Esther Schor recenzas

The Crooked Heart by Esther Schor
review of A Curable Romantic by Joseph Skibell
The New Republic online review, September 10, 2010

Two mittel-European Jewish doctors born in the 1850s, three years apart: one was Viennese, the other was from Warsaw. One trafficked in disenchantment, calling religion an “illusion” tantamount to “neurosis”; the other was a visionary, insisting that religion be the essence of modernity, not its nemesis. One invented the talking cure, or psychoanalysis; the other invented… another kind of talking cure, a lingvo internacia or, as it came to be called, Esperanto. And both Sigmund Freud and Ludwig Lazarus Zamenhof stand in as the charismatic and daunting Jewish fathers for the Zelig-like hero of Joseph Skibell’s brilliant new novel.   

Samtempuloj Freud kaj Zamenhof rolas kiel du malsamaj kvazaŭ-patroj en ĉi tiu nova romano. Zamenhof provizas pozitivan, idealisman alternativon anstataŭ malespero. Samtempuloj Freud kaj Zamenhof rolas kiel du malsamaj kvazaŭ-patroj en ĉi tiu nova romano. Zamenhof provizas pozitivan, idealisman alternativon anstataŭ malespero. Esperanto aperas en la romano kaj utiliĝas erotike.

Lucien Sève pri Markso & la ekonomia krizo

Ĉu regulado de la krizo aŭ preterpaso de kapitalismo ? - Markso kontraŭatakas
de Lucien SÈVE, trad. Vilhelmo Lutermano
’Le Monde diplomatique’ en Esperanto, 1a decembro 2008

Resumo:

Malŝatataj de la eŭropaj socialistaj partioj kiel „simplismaj malnovaĵoj” kun kiuj oni devas urĝe rompi, senkreditigitaj en la universitato kie ili estis longtempe instruataj kiel bazo de ekonomia analizo, la verkoj de Karlo Markso vekas denove intereson. Ĉu la germana filozofo ne sekcis la meĥanismon de la kapitalismo kies skuiĝoj igas la fakulojn senkonsilaj ? Dum la iluziistoj pretendas „moraligi” la financon, Markso klopodis por nudigi la sociajn rilatojn.

Lucien Sève estas konata franca marksisma filozofo pri la psikologio de la homa persono. Verkoj liaj troviĝas en anglaj tradukoj rete ĉe http://www.marxists.org/archive/seve/index.htm.

Aldoniĝis al la Esperanta traduko bibliografieto de verkoj de Markso en Esperanto.